ახალი ამბები

ზაზა სალარიძის აღსარება “ალიას” ჟურნალისტთან

ისეთ ადამიანს ვეძებდი, ვინც ცალმხრივად არ შეხედავდა ჩემს ამბავს

                                   ისეთ ადამიანს ვეძებდივინც ცალმხრივად არ შეხედავდა ჩემს ამბავს

– ხომ იცირატომაც აგარჩიეხომ იციგაკვირდებოდიკაი ხანსაღარავის ვენდობიისეთ ადამიანს ვეძებდივინც ცალმხრივად არ შეხედავდა ჩემს ამბავს.  – ასე იწყებს საუბარს  ზაზა სარალიძე “ალიას” ჟურნალისტთან, თამო კეშელავასთან

ჟურნალისტის ნებართვით გთავაზობთ უცვლელად ექსკლუზიურ ინტერვიუს ზაზა სალარიძესთან, რომელსაც აუცილებლად ექნება გაგრძელება 

„ალია“ N25

თამო კეშელავა

 კითხვა თითქმის არ დამისვამსანრა კითხვა უნდა დამესვა ადამიანისთვისრომელიც საათობით საუბრობდატანჯვისგან და დარდისგან გამომშრალი!

ყველაფერს მოგიყვებირაც 2017 წლის 1 დეკემბრიდან დღემდე გადამხდაეს იქნება ჩემი აღსარებანაწილის დაბეჭდვას შეძლებნაწილის ვერამაგრამ გეცოდინება და ოდესმე დადგება დრო და გამოიყენებ.» – მეუბნება ზაზასარალიძე.

ეს არ იყო ინტერვიუეს მონოლოგიც არ იყოდამპირდარომ აღსარებას იტყოდა და მართლაც გული ამოიღო დადამიდო.

დიდი ისტორიაა და ნაწილნაწილ მოგიყვებითყოველი ნაწილის დაწერა მიჭირს.

არასოდეს არავისი აღსარება მომისმენია!

მით უფრო კაცისრომელსაც შვილი მოუკლესმერე მკვდარი შვილი ულანძღესმერე სამართალი ახვეწნინესმერე ქოცებმა – ნაცებისთვის სულის მიყიდვა დააბრალეს და ნაცებმა ქოცებისთვის შვილის სისხლის მიყიდვა.

უყურებუსმენ და არც მიყიდულის ეტყობა რამეარც გაყიდულის

არ ვიცირამდენი ნაწილი გამოვავფიქრობკიდევ სამიერთ ნაწილში, «ქართული ოცნების» დაშვებულშეცდომებზე ვისაუბრებ!

მეორე ნაწილში, «ნაციონალების», ზოგადად ოპოზიციის დაშვებულ შეცდომებზე!

მესამე ნაწილშიგამოძიების დაშვებულ შეცდომებზე!

დღეს ვაპირებდი გამოძიების დაშვებულ შეცდომებზე საუბარს და გადავიფიქრედღეს დათუნა სარალიძეზემარიამ სარალიძეზე და მის ოჯახზე დავწერ.

ზაზა სარალიძეაღსარებანაწილი პირველი:

«- ბავშვობიდან თბილი და მოსიყვარულე იყომაგრამრაკი ბიჭი იყოთან ტანად დიდი და დიდი ძალის პატრონირაღაც პერიოდი სიმკაცრეს ვიჩენდიარასოდეს შემწინააღმდეგებიაარასოდეს უთქვამს საყვედური და ვფიქრობდირომ სწორად ვიქცეოდი.

ერთხელდედამისისთვის უთქვამსმამა ვეღარ მიგებსომეტი არაფერიმარტო ეს ფრაზა – მამა ვეღარ მიგებს დამივხვდი.რაღაცას არასწორად ვაკეთებდი.

საერთოდროცა რაღაცას არასწორად აკეთებპირველ რიგში საკუთარი თავით უნდა დაიწყოსაკუთარი თავი უნდა გაზარდოსაკუთარ თავზე უნდა იმუშავოდავიწყე ფიქრირას ვაკეთებ არასწორად და გადავწყვიტემამა და მეგობარი ვყოფილიყავი ერთადვსაუბრობდითვუყვებოდიმიყვებოდაგანვიხილავდით.

ერთადერთი რაზეც სულ ვკამათობდით და ვერ ვთანხმდებოდითეს იყო ისრომ ყოველთვისყველას დაცვასცდილობდაიცნობდაარ იცნობდასულ ერთი იყოხედავდავინმეს ჩაგრავდნენაუცილებლად უნდა დაეცვა.

ვუხსნიდირომ არ შეიძლებოდამარტო მისულიყო ყველას დასაცავადაქ ქუთაისი არ გეგონოსშვილოაქ დიდი ქალაქიაისე გაგიყრიან დანასარც დაფიქრდებიანმეთქივეუბნებოდიმაგრამარ ესმოდაეს იყო ერთადერთირაშიც არ მიჯერებდაარ მიჯერებდა კი არა – ვერ მიჯერებდავერ იგებდაროგორ შეიძლებოდასუსტი არ დაეცვა.

თორემდათუნა უკონფლიქტო ადამიანი იყოთავად კონფლიქტი არ მოუვიდოდა!

არ ვიციგული უგრძნობდაალბათდანის ეშინოდავერ ეკარებოდა დანასკარტოფილს მარიამს ათლევინებდა დააჭრევინებდა და მერე წვავდა

მიყვება ამას და ისეთი გაკვირვებული სახით და ხმით ამბობსმარიამს ათლევინებდა და აჭრევინებდა კარტოფილსოვხვდებირომ ბევრს რამეს მარტო აკეთებდასხვა სწრაფად მოსამზადებელ კერძებსსაკუთარი ხელით ამზადებდა.

მთელი იმ ექვსი საათის მანძილზერაც იქ დავყავიმეორე ოთახში და დერეფანშირამდენიმე ბიჭი მიდიმოდიოდავგრძნობდიინტერესი კლავდათრას მეუბნებოდარამე ახალი ხომ არ იყო და ზოგჯერ ისენერვიულად სცემდნენ ბოლთასთითქოს ზაზას ნერვიულობას და ცრემლს კედლის მეორე მხრიდანგრძნობდნენ.

ზაზა სარალიძე:

«- ყველა დღე მოდიანყველა დღეასე საათობით რჩებიან ჩვენთანთუ ვერ მოახერხებენ დიდხანს დარჩენასცოტახნით მაინც შემოირბენენრომ არ დაგვხედონგამორიცხულია!

კლასელები არიან?

– არაუბნელებიიმ დღეს ამათაც უნდოდათ ხორავას ქუჩაზე წასვლა და ესენი რომ წასულიყვნენ არაფერიმოხდებოდამაგრამ დათუნას ერთ მეგობარს გაუჩერებიაარ ხართ საჭიროარაფერი არ ხდებაპატარა სასაუბროადა დავიშლებითო!

ახლა ის ბავშვიც მაგრად განიცდისრომ არ წაიყვანა ესენიესენი ხომ განიცდიან და განიცდიან.

იმ დღესმხოლოდ დათუნა და ლევანი არ მოუკლავთუამრავ ახალგაზრდას დაუმახინჯეს ცხოვრება!

ის ბიჭივინც დათუნას მეგობრები და უბნელები არ წაიყვანა ხორავას ქუჩაზეამ ამბავს ვერასოდეს მოინელებსმინდოდა მისი ნახვაცმინდოდა მეკითხარატომ იყო დარწმუნებულირომ არაფერი მოხდებოდა და საჩხუბარიარაფერი იყომაგრამმამამისი შემხვდა და ძალიან ცუდადააო მითხრასახლიდან თითქმის არ გამოდისო დამესმისრთულიაიმის ცოდნარომ შეგეძლო მეგობრის გადარჩენა და რთულია იმის ცოდნარომ მეგობრებსდაუშალე მისვლა.

ეს ამბავი ამით არ დასრულდება!

ამის მეშინია ზუსტადრომ ეს ტრაგედია ამით არ დასრულდება!

ბავშვებს მე ვაჩერებყოველ დღე ვესაუბრებიყოველ დღე მომყავს მაგალითები ბიბლიიდან!

პატრიარქთან შეხვედრები ძალიან მშველის!

იმდენადაც კირომ ჩემთვისპირადად ჩემთვის უკვე სულ ერთიამკვლელებს დაიჭერენთუ არამე უკვე ვაპატიემე ახლა მხოლოდ ჩემი შვილის სულზე ვფიქრობ და მხოლოდ მარიამზერომელმაც ძმასთან ერთადმამაც დაკარგაამ წლების მანძილზე.

მაგრამამ ბიჭებმა არ აპატჰიეს.

არ ვიცირა იქნებაროცა გავა დრო და დათუნას მკვლელები ციხიდან გამოვლენ და შემთხვევითდათუნას მეგობრებს შეხვდებიან სადმე!

ციხეში ვინც ზის – იმას კიდევ შეიძლება აპატიონმაგრამ ვინც ჯერ კიდევ არ დაუჭერიათვის წინააღმდეგაც ყველა სამხილი გააქრესვისი სახელიც იციანიმას რა ელის?

სანამ კალანდიას დაიჭერდნენკალანდიას დედმამიშვილები მეფიქრებოდნენარ იყო გამორიცხულიდათუნას მკვლელობისთვისკალანდიას დედმამიშვილზე ეძიათ შურიგამორიცხული არ იყო კი არაზუსტად ვიციასე მოხდებოდა და არ მკითხოთსაიდან ვიცი.

ამიტომ უფრო მინდოდა დაეჭირათ მკვლელები!

არა ერთხელ ავუხსენი და მოვუყევი ეს პროკურატურასაც და შსს თანამშრომლებსაც!

ახლა ყველაზე დიდი საფრთხის ქვეშ ისააის რომელიც არ დასჯილა კი არაყველა სამხილი გააქრეს!

არ გამოვა ასეარ დასრულდება ეს ტრაგედია ასეკიდევ მოჰყვება სისხლითუ ყველა დამნაშავე არ დაისჯება!

თვალებში მიყურებენ ბიჭებირომლებთანაც პატრიარქიდან წამოღებული ნუგეშის სიტყვები მომაქვსვესაუბრები სამართლიანობაზე და სანამ იციანრომ ვზივარვსუნთქავ და სამართალს ველოდები – ჩემთან ერთად ელოდებიან!

ღმერთმა არ ჰქნასმაგრამ მეშინიაერთ დღესაცჩემს თვალებში სამართლის მოლოდინის დასასრული რომდაინახონღმერთმა არ ჰქნას სამართლიანობის იმედი დაკარგონღმერთმა არ ჰქნასმანამდე მოვკვდესანამსამართლიანობა აღდგებაარ ვიცივინ და რა დააკავებს დათუნას მეგობრებსახლობლებსიმ ხალხსვინცდათუნას უყვარდაინ ხალხსვისაც დათუნა დახმარებია – არ არიან ცოტანიბევრნი არიან და თივის ზვინშინემსის პოვნაზე უფრო რთული იქნება იმის პოვნარომელმა აიღო თავზე ხელირომელმა ვეღარ გაუძლო ლოდინს!

მე ვიციყველა ის ბიჭირომელმაც ჩემს შვილს დანა დაარტყაუკვე დასჯილიასაკუთარ თავთან არიან დასჯილნი.

ვიცისანამ სამართალი ბოლომდე არ აღდგებაარც დაკავებულები არიან დაზღვეულნი ციხეშიარც მკვლელების ოჯახის წევრები.

არ მინდადათუნას სახელს კიდევ ერთი სისხლიანი გარჩევა დაუკავშირდესარც ახლა და არც 25 წლის მერე

ჩემი მთავარი მიზანი ესაა!

თორემმე პატრიარქის დახმარებით მივუახლოვდი უფალს და შევძელი პატიება!

ველოდები ახლა სასამართლო პროცესებსრომლებიც კიდევ ექვს თვეს გასტანს.

ველოდები მესამე მკვლელის დაჭერას!

მაგრამ – ჯერ იქნება სკოლა – რომელმაც გაიმეტა ჩემი შვილირომელმაც ხმა არ გაიღოროცა ჩემს შვილს მიწაშიატრიალებდნენმანდატურიდან დაწყებულიდირექტორით დამთავრებული.

მე ველოდი!

ველოდითავად მიხვდებოდნენთავად აიღებდნენ პასუხისმგებლობასველოდიგამოძიება მივიდოდა იქამდეველოდი განათლების მინისტრის ნაბიჯებსველოდიდათუნას კლასი როდის დაამთავრებდა სკოლას!

მართალიადათუნას კლასელებმა პირველი ჩვენების შემდეგერთხმადშეცვალეს ჩვენებებიმართალია ერთხელაცარ მოსულან ჩვენთან სასაუბროდმეტიცროცა თქვესრომ ბოლო ზარზე დათუნას საფლავზე მოვიდოდნენგავემზადეთმოვედით და არ მოსულან!

დირექტორსაც და მასწავლებლებსაც ველოდით ბოლო ზარის დღეს სასაფლაოზევიცოდითრომ ისინიც უნდამოსულიყვნენმაგრამ – არავინ მოსულა!

ჩვენ მთელი დღე იქ გავატარეთ ლოდინში და არ მოსულან და ჩუმად თუ დადიანარ ვიცი!

ფაქტი არის ერთიქალაქელებმამდიდარი ოჯახების შვილებმაგაიმეტეს ჩემი სოფლელი ბიჭიჩემი მკვდარი ბიჭიდა თავისნაირებიცოცხლები არჩიეს დათუნას!

მიუხედავად ამისამე არ მაქვს მათ მიმართ ბრაზი – ვიცირა რთულია იმით ცხოვრებარითი ცხოვრებაც მოუწევთუთქმელი სათქმელი გულში ჩატოვებით უნდა იცხოვრონ მთელი ცხოვრებაიმით უნდა იცხოვრონრაც გულში ჩაიტოვეს და არ თქვეს და ეს ძალიან მძიმეაძალიან მძიმე ტვირთი აკიდეს ამ ახალგაზრდებსმოუშორებელიგაუნელებელი ტვირთი!

ჩემი ოჯახი ახლა უფრო მძიმე დღეშიავიდრე ოდესმერას ისმენს ჩემი ქალიშვილიისმენსროგორ გვაფურთხებენ და გვლანძღავენწლებია ლანძღვას ისმენს ჩემი ოჯახი!

ჯერ ოცნება მლანძღავდამერე ნაცები!

მე და ჩემი შვილიჩემი ოჯახი და ჩემი მკვდარი შვილი ვინც ლანძღავუყურებ და ყველა საფუხურივით მიჰყვება ერთმანეთსყველას დრო დადგებაყველას გადაუხდის ცხოვრება!

ორი ტელეფონი დავამტვრიეორი ტელეფონი გავტეხეროცა ვერ გავუძელი იმდენ ტყუილსსიბილწესბოროტებასსისაძაგლესრასაც ჩემი ოჯახის მიმართ ავრცელებდნენ

ახლა მაინც!

რომელს აღარ ვყავართ ნალანძღი?

ვინც მტრობდა მეგონაიმან ხომ მლანძღა და ვინც მემეგობრებოდა მეგონაიმანაც გამიმეტა!

მეკითხება მარიამი – რატომ გვლანძღავენ ასე დაუნდობლად და პასუხი არ მაქვს!

მეკითხება მარიამირატომ გვლანძღავს ის ხალხიც კივინც გვემეგობრებოდა და პასუხი არ მაქვს!

აღარ უნდა მარიამს ამ ხალხშიამ ქვეყანაში ცხოვრებავეღარ უძლებს და არც ამაზე მაქვს პასუხი!

წასვლა უნდა მარიამს ამ ქვეყნიდან და რომ დავუშალორა ვუთხრასად დარჩესვის ენდოსროგორ იცხოვროსამდენ ბოროტებაშიროგორ იცხოვროს ამდენ სიბინძურეში სიყვარულით!

მარიამმაც დედას უთხრამარიამიც დედას გაენდოერთხელაცკიდევ ერთი ტკივილი როცა მოგვაყენესამოთქვა: – ეგ ერთი შვილი გყავდათმხოლოდ დათუნა იყო თქვენი შვილიო?

და ისევ მივხვდირომ რაღაცას .არასწორად ვაკეთებარ ვუთმობ იმ დროსრაც სჭირდება და ეკუთვნისალბათვეღარ ვუწევ ისეთ მამობასროგორსაც იმსახურებსალბათ და ისევ ვცდილობ ძალა ვიპოვნო და შევიცვალირათამარიამი არ გავაბოროტომარიამის გულში სიძულვილის ადგილი არ დავტოვო!

მემე მართლა ვაპატიე ყველას!

ჩემთვის სულ ერთი არაა აწიციხეში იჯდებიან ჩემი შვილის მკვლელებითუ გარეთ?

გამიცოცხლებს ეს შვილს

ხატებთან მივიდაგაიღიმა და ხელი ხატისკენ და ბიბლიისკენ გაიშვირა:

«ესენი სუბელიანმა მოიტანამე სახლში არ ვიყავი.

მოსულასამძიმარი უთქვამს და დაუტოვებია!

სასამართლოზეპროცესი რომ დასრულდამოვიდა და მითხრაეტყობაჩემი შვილის გაზრდაში შეცდომადავუშვიო!

ვიციმისი ტვირთიც მძიმეა!

ყველას ტვირთი მძიმეავისაც დანაშაული აწევს სულში!

პატრიარქს მოვუყევირომ მოსული იყო და ხატი და ბიბლია მოიტანავკითხედამეტოვებინათუ არა!

გაიღიმა და მითხრაუნდა დაიტოვოო!

ახლა მეც ვიცირატომ გაიღიმა!

მაშინ ვერ მივხვდიმაშინ არ ვიყავი ღმერთთან ისე ახლოსროგორც დღეს

აქ სრულდება პირველი ნაწილი!

შემდეგ ნაწილებში იცითრაზეც ვისაუბრებანიქნებ არც იცით!

მე კიდევ ერთი ადამიანის ინტერვიუს ველოდებიდათუნას კიდევ ერთი საყვარელი ადამიანის ინტერვიუს დავნახოთ.

და ბოლოსმინდა ვუთხრა მარიამსარ ჰყავთ მის მშობლებს ერთი შვილიორი შვილი ჰყავთ და იმაყოს მამითრომელიც ვერაფერმა გატეხაიამაყოს ძმითრომელიც ყველა დაჩაგრულის დასაცავად დაუფიქრებლად იწევდადა ნებისმიერ დროს შეუძლია მოვიდეს და დამელაპარაკოსუნდა მეგობრულადუნდა საიდუმლოდუნდა – ქვეყნის გასაგონად!

.და მივმართავ ხორავას ქუჩის მაცხოვრებლებსმაგ ეზოდან რამდენიმე ოჯახმა სარალიძეს ნახვა სთხოვათუმცა სათქმელის თქმა მერე გადაიფიქრამომწერეთარც ერთ თქვენგანს არ გაგთქვამთჯერ არც ერთირესპონდენტი არ გამითქვამსნუ ჩაიტოვებთ გულში საიდუმლოსრომლის გამხელაც გინდოდათნუ გაწირავთსულს ამ ტვირთისთვის!

იგივეს ვთხოვ კლასელებსაც!

და ბოლოსმივმართავ იმ ორ გოგოსრომელიც მკვლელობის ადგილზე იყო და არსად ჩანანთქვენმა ნათქვამმასიტყვებმა შესაძლოა საუკუნის ტრაგედიას მოჰფინოს ნათელიდაგვიკავშირდითჩვენ მაინც დაგვიკავშირდითთუ ოჯახთან დაკავშირებას ვერ ბედავთთუ პოლიციაში არ გაწერინებენ ჩვენებას!

555 46 08 04 ჩემი ნომერია.

მეტის ნახვა

მსგავსი სიახლეები